اخرین پرواز

بوسه يعني وصل شيرين دو لب

 بوسه يعني خلسه در اعماق شب

بوسه يعني مست از مشروب عشق

بوسه يعني آتش گرماي تب

بوسه يعني لذت از دلدادگي لذت از شب لذت از ديوانگي

 بوسه يعني حس خوب طعم عشق طعم شيريني به رنگ سادگي

بوسه اغازي براي ما شدن لحظه اي با دلبرت تنها شدن

 بوسه اتش ميزند در جسم و جان

بوسه يعني عشق من با من بمان

غزل سرخ

ذوالجناح است که در کرب و بلا مانده هنوز

بی سوار از غزل عشق جدا مانده هنوز

مانده هنوز.....

<sup>صاحب العصر والــزمان آمد
مهدی آنشاه انس و جان آمد

جان به قربان حضرت مهدی(ع)
عقل حـیران حضرت مهدی(ع)
ای خوش آن بلبلـــی که جا دارد
در گلـسـتان حضرت مهدی(ع)
روز محــــــــــــشر تمام میطلبند
عفووغـفران حضرت مهدی(ع)
شیعیان در بهشت می باشــــــند
جمله مهمان حضرت مهدی(ع)
بهر روحـانــیـان صـــــفا دارد
باغ رضـوان حضرت مهدی(ع)
دیدهَ دوســـــتان شده روشن
از چراغـــان حضرت مهدی(ع)
جنت و عرش را معطـــــــر کرد
بوی ریحــان حضرت مهدی(ع)
نور خورشید شد خجـــــل تا دید
روی رخشان حضرت مهدی(ع)
اینچنین سائس است به مداحی
منقبت خـوان حضرت مهدی(ع)

صاحب العصر والــزمان آمد
مهدی آنشاه انس و جان آمد

جان به قربان مهدی موعود (ع)
سـرنثاران مهدی موعود(ع)
دست حق از مظـــــــــــالم دشمن
شد نگهبان مهدی موعود(ع)
فوج غلــــمان به حــسرتند
از غــلامان مهدی موعود(ع)
زینتی داده بر بهشت و قصــــور
نام وعنوان مهدی موعود(ع)
ای که جان و سر و تمام جــهان
بادقــــربان مهدی موعود(ع)
شد خجل ماه چــــهارده که بدید
مــــاه تابان مهدی موعود(ع)
عرشیان را امیـــــــد زانکه بود
از کنـــیزان مهدی موعود(ع)
سائس است برده و غــلام علی
وز کنـ یزان مهدی موعود(ع)</sup>

^{عشق تو همچون يک خواب خيالي بر ذهن من سايه انداخته است}

^{و چشمان من ياراي مقابله با آن را ندارد ...}

^{کاش بار عشقت را کمي سبک تر بسته بودم و به کلبه قلبم آورده بودم}

^{تا اکنون سنگيني آن مرا نيازارد ...}

^{تو همه چيز را با خود بردي جز يک چيز}

^{احساس من به تو را ، که به عنوان يادگاري به جا گذاشتي و رفتي}

^{و حال از تو همان به يادگار مانده است}

^{که نام حقيقيش عشق است ... آن هم عشق تو}

..:: بی تو  ::..

به نام زیباترین عشق......................................

رنگ چشاتو میشناسم 

زنگ صداتو میشناسم

حتی توی شلوغیا

صدای پاتو میشناسم

.

طرز نگاتو میشناسم

آرزوهاتو میشناسم

تو ازدحام زندگی

عطر موهاتو میشناسم

.

حتی اگه نبینمت

خاطره هاتو میشناسم

ما بین صد تا رد پا

من جای پاتو میشناسم

.

هر چی که بی نشون بشی

نشونه هاتو میشناسم

خنده هاتو ، گریه هاتو

بهونه ها تو میشناسم

.

من جنس ناب قصه هات ، و

غصه هاتو میشناسم

هر جای دنیا که باشی

سمت نگاتو میشناسم

توبمان با من

<sub>همه می پرسند:
چیست در زمزمه مبهم آب؟
چیست در همهمه دلکش برگ؟
چیست در بازی آن ابر سپید،
روی این آبی آرام بلند،
که ترا می برد این گونه به ژرفای خیال؟
چیست در خلوت خاموش کبوتر ها؟
چیست درکوشش بی حاصل موج؟
چیست درخنده جام؟
که تو چندین ساعت
مات و مبهوت بدان می نگری؟
نه به باد،
نه به آب ،
نه به برگ،
نه به این آبی آرام بلند،
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،
نه به این خلوت خاموش کبوترها،
من به این جمله نمی اندیشم!

من مناجات درختان را هنگام سحر،
رقص عطر گل یخ را با باد،
نفس پاک شقایق را در سینه کوه،
صحبت چلچله راباصبح،
نبض پاینده هستی را در گندم زار،
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل،
همه را میشنوم، میبینم!
من به این جمله نمی اندیشم!

به تو می اندیشم!
ای سرا پا همه خوبی، تک و تنها به تو می اندیشم!
همه وقت،همه جا،
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم!
تو بدان این را تنها تو بدان،
تو بیا! توبمان با من تنها تو بمان.
جای مهتاب به تاریکی مهتاب تو بتاب!
من فدای تو به جای همه گلها تو بخند!
اینک این من که به پای تو در افتادم باز
ریسمانی کن از آن موی دراز،
تو بگیر!
تو ببند!
تو بخواه!
پاسخ چلچله ها را تو بگو.
قصه ابر هوا را تو بخوان!
توبمان با من تنها تو بمان!
در دل ساغر هستی تو بجوش!
من ، همین یک نفس از جرعه جانم باقیست!
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش!</sub>

جملاتی از راهپیمای عشق

اگه دردی تو پاهات حس کردی. اگه احساس ميکنی خيلی خسته ای.به خاطر اينه که روزی هزار بار توی خاطرم ميای و ميری

زندگی کتابیست پر ماجرا. هيچگاه آنرا به خاطر يک ورقش دور مينداز

هر وقت خواستی ببينی کسی دوستت داره توی چشماش زل بزن تا عشقو توی چشماش ببينی .اگه نگات کرد عاشقته. اگه خجالت کشيد برات ميميره.اگه سرشو انداخت پايين و يه لحظه رفت تو فکر بدون که بدون تو ميميره

هيچوقت دنبال کسی نبودم که بتونم با اون زندگی کنم. بلکه دنبال کسی بودم که نتونم بی اون زندگی کنم.

عشق يک کلام ساده است. ساده اما آشنا! عشق با نگاه آغازمی شود ... با محبت اوج می گيرد ...
وبا گريه به پايان ميرسد

مردی از آتش زنی از خاک

آتشی که ميسوزاند خاکی که می روياند

اما چه شد که این بار تو می سوزانی؟

ما از بدو تولد تا ختم آخرین جرعه نفس هایمان به دنبال

رسیدن به انتهای پنجره ایم و عشق روزنه ایست

برای رسیدن به انتهای پنجره دوست داشتن ....!

حالا دیگر باران هم که نبارد صدای چکاچک چکه های آب را می شنوی

خیس می شوی از بارانی که نباریده است

دستت را روی گونه ات بکش قطره های باران هم گاهی

شبیه اشک می شوند انگارچکه های عشق از چشم ابر باریده باشند .

گریه میشوند شکل باران و

تو خیس میشوی زیر بارش قطره های بارانی که مزه شوری اشک دارند

گاهی همه چیز به سادگی پیچیده می شود.آن تکه ابر کوچک را

که به یاد داری؟ همان که آمده بود که دمی بماند ؟ و ببارد !؟ می آید

می ماند ٬ باران می بارد

و دیگر فرقی نمیکند که هوای پیرامون تو چگونه باشد ؟

تکه ابر کوچک میماند و میبارد. و تو خیس می مانی

همیشه خیس خیس از بارانی که بی امان می بارد

آن اتفاق ساده افتاده است به همین سادگی باران باریده است و تو

خیس شده ای .آری آن اشک من بود که از فراغ و نبودنت

بر آسمانت مسکن داشت و چشمانم بارید و بارید و گونه هایت خیس شد

حواست کجاست؟

حالا اگر هر شب هم رعد و

برقی آسمان را بشکافد تا پاره پاره شود و

اگر خیزابهای سهمگین بتازند بر هر چه ساحل و کرانه

است و اگر کوه های یخ و سنگی به چرخش در ایند و

اگر تمام تابستان برف ببارد و تمام زمستان

آفتاب بتابد و اگر سپیده دم و غروب خونین شوند

در زمینه ای خاکستر و اگر تمامی رودها در

سربالایی ها جریان یابد و اگر رنگی کمانها قوسی داشته باشند

تا انتهای افق و اگر آبشارها و تالابها یه همدیگر برسند

و اگر تمامی انسانها برای پرنده ها نوا سر دهند

باز هم فرق زیادی نمیکند .

آری تو خیس گشته ای و گونه هایت خیس است

از


قطرات تنهایی من

 تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم

چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم

 تو مثل شمعداني ها پر از رازي و زيبايي و

 من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم

تو دريايي تريني آبي و آرام و بي پايان و

 من موج گرفتاري اسير دست طوفانم

تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف و

 من در آرزوي قطره هاي پاك باران  

 نمي دانم چه بايد كرد با اين روح آشفته

 به فريادم برس اي عشق من

 امشب پريشانم تو دنياي مني بي انتها و

 ساكت و سرشار و من تنها

در اين دنياي دور از غصه مهمانم

دوران جوانی

عشق دوران جوانی یاد باد               خاطرات  جاودانی   یاد   باد

در  میان   دلبران  مه  لقا                عیش ونوش وشادمانی یاد باد

با نگاه نازنینی مست چشم                  گفتگو  ها ی  نهانی  یاد  باد

عشوه ها می کرد یار فتنه گر               قهر و ناز آن  چنانی یاد  باد

گرچه رفت او از برم دامن کشان            عشق  پاک  آسمانی یاد  باد

بر سر لوح دلم تا روز مرگ                 نقش آن  ابرو کمانی یاد  باد

روز و شب با ساز عشق و یاد یار         گویم  ایّام   جوانی  یاد  باد

چه زیبا می شوی وقتی که می گردی سرپا سبز تو را من دوســت می دارم تو را ای سبز بالا سبز تو روح ســـبز بارانی , من آن نـــیلوفر خــــواهش بیا بنشین کنارم سبز و بنشان خواهشم را سبز دلم قد می کشـــــد تا آبشار صاف گیسویت تو اما تشنه می خواهی مرا غرق تمنا سبز به زیر اســـــمان چشــــم تو تا چند بنشــــینم بگو پژمرده می خواهی مرا ای اسمان یا سبز به هنگام عــبور از لحظه های آبی احساس مرا پل می زند چشم تو از آبی ترین تا سبز تو در چشم من آن زیـــباترین گـــل در بهارانی به غیر از تو نمی بینم گلی در جمع گلها سبز میان این همه گــــلهای رنــــگارنـــــگ باغ عشق گل از چشم تو می چینم گل از چشم تو زیبا سبز به شوق دیدنت سر می کشند از پشت پرچین ها بــــهار آورترین گــــــلها هــــــمه محو تماشا سبز فضــــــای دره از بــــوی بـــــهار آکنده می گردد چون بر می داری آهسته قدم روی علفها سبز بیا ای دختر دریا کــــــنار ســــــاحل چشمم که دیدن دارد اینجا با تو چشم انداز دریا سبز نه تنها عشق من احساس من یا شعر من شد سبز که از لـــطف نــگاهت خـــــــاک هم گردیده حتا سبز...!!!

**آدم روحش شاد میشه**

زندگي يعني هياهو ، زندگي يعني تكاپو

زندگي يعني شب نو ، روز نو ، انديشه اي نو

زندگي يعني غم نو ، حسرت نو ، پيشه نو

همه بغضشون گرفته چرا بارون نمياد!؟

ليلي مرد از غم دوري چرا مجنون نمياد!؟

روي ماهش کجا پنهون شده رفته کجا!؟

چرا از اونور ابرا ديگه بيرون نمياد!؟

نيتت رو واسه فال قهوه کردم ولي حيف

عکس اون چشماي قشنگ توي فنجون نمياد

من و کشتي تو با اين خنجر دوريت عجبه

چرا از اين دله ديونه يه کم خون نمياد!؟

مگه تو بيخبري موم رو پريشون ميکنم

دل تو واسه مويه پريشون نمياد

دل تو ازبس سفيد و لطيفه مثل برف

از خجالت تو برفي تو زمستون نمياد

تو دلم فقط يه بار مهموني بود تو اومدي

درا رو بستم از اون وقت ديگه مهمون نمياد

صدايه بارون قشنگه به شيشه که ميخوره

اما با غم نجيب روي ناودون نمياد

دو سه بار واسط نوشتم مثه آيينه ميموني

تو يه بار جواب ندادي چرا شمعدون نمياد

عمريه اسيرتم اسير اون چشماي ناز

يه ملاقاتي واسم يه بار تو زندون نمياد

نميگه کسي واسه مرمتش فکري کنيم

هيچکسي سراغ اين کلبه ويرون نمياد

زندگي بزيه شطرنج و من منتظرم

طرف مقابلم ولي به ميدون نمياد

گاهي وقتها اينقدر آب و هوام ابري ميشه

که قد اشکاي من از رود کارون نمياد

گاهي وقتا با خودم ميگم شايد ميخواد ذوق بکنم

اما معلومه نخواد بياد که پنهون نمياد

اونکه براي ديدنش ستاره ميچيني اهل نازه

پس با يه خواهش آسون نمياد

تو نامه آخري کلي دليل اورده بود

مثلا چون تشنه اند ياسايه تو گلدون نمياد

لااقل کاش راستشو براي من نوشته بود

کاش واسم نوشته بود به خاطر اون نمياد

                              چرا....

          پرنده ای که مرده بود

                                  به من یاد دادکه

        پرواز را به خاطر بسپار             

                             پرنده مردنیست....

                                                             به یاد دو پرنده....

تا حالا به این فکر کردی که نقطه ی اغاز دلدادگی

کجاس؟

حتمن تا حالا پیش اومده که دلت بلرزه؛گاهی

یه نگاه ساده دل ادمو میلرزونه .

بعضی وقت ها هم یه صدای دلنشین و

خلاصه اینکه دل ادم اگه بخواد بلرزه هر چیزی

ممکن اون تلنگر دلدادگی رو بهش بزنه

اگه فرش زیر پام بیابون خدا باشه

اگه سرمای زمستون تنم سیاه کنه

اگه گرمای تابستون هستیمو تباه کنه

بدونم دوستم داری صبر و طاقت میارم

چه کنم دوستت دارم

                                امتحان ریشهاستریشه ای هرگزاسیر باد نیست